Niemiłowany idę drogą,

Idę sam jeden - bez nikogo,



Pełen żałości i goryczy

Idę bez celu sam i niczyj.



Złe niepokoje serce pieką,

Dom niedaleko, lecz daleko,



A ja tak smutnie i ubogo

Idę bez celu, idę drogą,



I niepotrzebny już nikomu

Idę i wracam - nie do domu.



Ileż mi życia pozostało?

Nie wiem. Za dużo czy za mało?



Śnieg jest na prawo i na lewo,

Na lewo słup, na prawo drzewo,



A ja tak idę sobie drogą

Niemiłowany przez nikogo.



Nikt mnie nie żegnał, nikt nie czeka,

I wisi ciemność niedaleka,



A ja, czekając aż się zmierzchnie,

Idę - poeta! Jak to śmiesznie...


Przeleciała majowa burza, 

Jeszcze wzdycha z cicha z daleka, 

Z wielkiej burzy - mała kałuża, 

Tak jak łzy po śmierci człowieka. 



I już deszcz na szybach nie brzęczy, 

I już nie drga na liściach trwoga, 

Tylko tryska półkolem tęczy 

Neonowa reklama Boga.