Gdy mi przyjdzie już umrzeć, wszystkie ślady zatrę 

Chytrym skokiem zajęczym i wiosennym wiatrem, 

Może tylko zaczekam, aż drzewo wiśniowe 

Doszumi rozpoczętą przedwczoraj rozmowę. 



Jest ogród otoczony drucianym parkanem 

I klomby, gdzie nie było nic dotąd posiane, 

I to wszystko, nakryte niebiem jak pokrywą, 

Zapowiada mi pierwszą śmierć niefrasobliwą. 



- Niech ci się przyśni 

Kwiat wiśni, 

I moja ręka lewa 

Przywiązana za pierścień do wiśniowego drzewa!


Przez okno kwadratowe 

       Widzę wąsate drzewa, 

Odkąd wdały się ze mną w rozmowę - 

       Śpiewam... 



Przez kwadratowe okno 

       Widzę, że jesteś młoda, 

A ja noc miałem taką samotną - 

       Szkoda!