Gdy mi przyjdzie już umrzeć, wszystkie ślady zatrę 

Chytrym skokiem zajęczym i wiosennym wiatrem, 

Może tylko zaczekam, aż drzewo wiśniowe 

Doszumi rozpoczętą przedwczoraj rozmowę. 



Jest ogród otoczony drucianym parkanem 

I klomby, gdzie nie było nic dotąd posiane, 

I to wszystko, nakryte niebiem jak pokrywą, 

Zapowiada mi pierwszą śmierć niefrasobliwą. 



- Niech ci się przyśni 

Kwiat wiśni, 

I moja ręka lewa 

Przywiązana za pierścień do wiśniowego drzewa!


Jakaż jest miara życia mojego? 

       Nicość wierutna. 

Od niej popłynie ku twoim brzegom 

       Pieśń moja smutna. 



I nic ci po mnie nie pozostanie 

       Oprócz tej pieśni, 

Oprócz drżącego cieniem na ścianie 

       Snu, co się nie śni. 



Oprócz oblanej wieczornym mrokiem 

       Trumny drewnianej, 

Oprócz mej duszy w niebie wysokim 

       Ukrzyżowanej.