Ach, jak gniewnie dzieją się dzieje,

Ach, jak rzewnie życie smutnieje!



Rośnie trawa, trawa przydrożna -

Czemu na niej usnąć nie można?



Rzeką płynie i szumi fala -

Czemu być nią los nie pozwala?



Gęsi krzyczą za smugą polną -

Czemu z nimi lecieć nie wolno?



Jak tu przetrwać w życia upływie?

Żyć tak trudno, tak nieszczęśliwie,



Czas miniony wrócić nie może...

Nigdy! Nigdy! O, Boże, Boże!


Wybija zegar siódmy rok 

I siedzi czarny kot na stole, 

Przez czarne szyby płynie mrok, 

I siedzi czarny kot na stole. 



Spowiłem cię w jedwabny sznur, 

Zamknąłem cię w kredowym kole, 

I moich snów, i moich chmur 

Już nieść przed tobą nie pozwolę. 



Namalowałem czarny łuk 

Na zamyślonym twoim czole, 

I już nie będzie innych smug 

Na zamyślonym twoim czole.