Przez okno kwadratowe 

       Widzę wąsate drzewa, 

Odkąd wdały się ze mną w rozmowę - 

       Śpiewam... 



Przez kwadratowe okno 

       Widzę, że jesteś młoda, 

A ja noc miałem taką samotną - 

       Szkoda!


Kiedy miedzianą rdzą

Pożółkłych jesiennych liści więdną obłoki,

Zgadujemy, czego od nas obłoki chcą,

Smutniejące w dali swojej wysokiej.



Na siwych puklach układa się babie lato,

Na grobach lampy migocą umarłym duszom,

Już niedługo, niedługo czekać nam na to,

Już i nasze dusze ku tym lampom wkrótce wyruszą.



Jeżeli życie jest nicią - można przeciąć tę nić,

I odpłynąć na obłoku niby na srebrnej tratwie...

Ach, jak łatwo, ach, jak łatwo byłoby żyć,

      Gdyby nie żyć było jeszcze łatwiej!