Od pół roku już stąpam zwinnie po krawędzi. 

Jaki wybór w tym stanie dyktuje rzetelność? 

Tu starość schorowana, co cherla i zrzędzi, 

Tam ulga wiekuista, raj i nieśmiertelność. 



Tak, prawda. Ale tutaj są jeszcze wspomnienia, 

Które w ludzkim umyśle żłobią swe odbicia. 

Co utkwiło w pamięci, to się już nie zmienia, 

Lecz trwa, by stać się nowym powtórzeniem życia. 



Jam życie moje wypił do dna jednym haustem, 

Toteż na stare lata dusza mi osłabła; 

Zaprzedałbym ją diabłu, byłbym drugim Faustem... 

Lecz czy w naszym ustroju można znaleźć diabła?


Mój duch wysokopienny w małość popadł -

      A nie masz wyjścia z małości;

Za lasem się rozlega jazgot łopat,

      Co kopią grób dla mych kości.



Przyjdź, moja miła, przyjdź i łzami swemi

      Pożegnaj mnie do ostatka.

Czas mi odpocząć wreszcie w czarnej ziemi,

      Gdzie jest mój ojciec i matka.



Odtrącą mnie po śmierci inne duchy,

      Wiecznością nikt nie ugości,

Bo nawet śmierć mam małą, jak śmierć muchy -

      A nie masz wyjścia z małości!