Przeleciała majowa burza, 

Jeszcze wzdycha z cicha z daleka, 

Z wielkiej burzy - mała kałuża, 

Tak jak łzy po śmierci człowieka. 



I już deszcz na szybach nie brzęczy, 

I już nie drga na liściach trwoga, 

Tylko tryska półkolem tęczy 

Neonowa reklama Boga.


Ach, jak gniewnie dzieją się dzieje,

Ach, jak rzewnie życie smutnieje!



Rośnie trawa, trawa przydrożna -

Czemu na niej usnąć nie można?



Rzeką płynie i szumi fala -

Czemu być nią los nie pozwala?



Gęsi krzyczą za smugą polną -

Czemu z nimi lecieć nie wolno?



Jak tu przetrwać w życia upływie?

Żyć tak trudno, tak nieszczęśliwie,



Czas miniony wrócić nie może...

Nigdy! Nigdy! O, Boże, Boże!