Jak kochać, to namiętnie, 

Jak ściskać to za dwóch. 

Dziewczyna serce chętnie 

Da temu, kto jest zuch. 

Gdy dojrzę twoją postać 

Za tobą idę w ślad 

I radbym tu pozostać, 

Bo w tobie cały świat. 



Jak kochać, to namiętnie, 

Bez wahań i bez skarg. 

I spalić się doszczętnie 

W płomieniu serc i warg. 

Gdy w oczach żądza płonie 

Niech twój się ozwie głos. 

W kochane, białe dłonie 

Złożyłem swój los. 



Powiedz "tak", daj mi znak swej miłości, 

Po co zrywasz łączącą nas nić? 

Tobie przecież wyznałem najprościej, 

Że bez ciebie nie mogę już żyć. 

Powiedz "tak", daj mi znak, ukochana, 

I do twarzy mej przytul swą twarz. 

Może wtedy nastąpi przemiana 

I swe serce na zawsze mi dasz. 



Jak kochać, to namiętnie, 

Jak ściskać to za dwóch. 

Dziewczyna serce chętnie 

Da temu, kto jest zuch. 

Gdy dojrzę twoją postać 

Za tobą idę w ślad 

I radbym tu pozostać, 

Bo w tobie cały świat.


Maleńka moja księżniczko,

Nikt losu zmienić nie zdoła:

Znajomą wąską uliczką

Udamy się do kościoła.



Za nami pójdą dworzanie,

Książęta i ich kochanki,

Panowie możni i panie

Z Madrytu i z Salamanki.



I pójdą długą czeredą

Admirałowie Armady,

Astrologowie z Toledo,

I bakałarze z Grenady.



Dwór cały kornie uklęknie,

Ksiądz włoży srebrzystą komżę,

I pomyśl, jak będzie pięknie,

Gdy stułą nam ręce zwiąże.



A potem złotą karetą

Wrócimy do Escorialu;

Księżniczka z mężem - poetą,

Jak słońce z kroplą opalu.



Stu paziów tren twojej sukni

Poniesie na drżących rękach,

I będą paziowe smutni,

Księżniczko moja maleńka!



I tylko ja, twój małżonek,

Omdlewać będę z radości,

I w kryzach z białych koronek

Powitam weselnych gości.



Ty na swym tronie książęcym

Zasiądziesz dumna i biała,

Ażeby sto razy więcej

Uroda twoja jaśniała.



Sam cesarz i król ci złoży

W prezencie ślubnym Kastylię,

Z Wenecji wysłannik doży

Przywiezie ci srebrne lilie;



Król Francji da ci różaniec

Z diamentów czystych dobrany,

A młody car - samozwaniec -

Dwa sobolowe kaftany;



Królowie polski i szwedzki

I Kurf?rst, i Ojciec Święty,

I szach, i sułtan turecki

Przyślą ci cenne prezenty.



Ty lubisz siedząc na tronie

Jedwabiom, drogim kamyczkom

Przyglądać się, brać je w dłonie,

Maleńka moja księżniczko.



Po uczcie wszystkie podarki

Zaniosą do twej sypialni,

Kastylskie młode harfiarki

Zagrają ci pożegnalnie.



Frejliny i damy dworu

Rozplotą twe wonne włosy,

I z ciasnych sukien rozbiorą,

I do łożnicy zaniosą.



Ustami usta twe musnę,

I musnę cudne twe liczko,

I w twoich ramionach usnę,

Maleńka moja księżniczko.



Nazajutrz znów jak codziennie

Uklęknę przy tobie blady,

I będę kochał niezmiennie,

I oto koniec ballady.



Lat temu trzysta na pewno

Byłoby tak, nie inaczej.

A dziś, maleńka królewno,

Z tęsknoty za tobą płaczę.



I kocham ciebie daremnie,

I łzy mych ran nie zagoją;

Szczęśliwa jesteś beze mnie,

I żoną jesteś - nie moją.



Lecz jutro znów jak codziennie

Uklęknę przy tobie blady,

I będę kochał niezmiennie,

I to już koniec ballady.