Jakaż jest miara życia mojego? 

       Nicość wierutna. 

Od niej popłynie ku twoim brzegom 

       Pieśń moja smutna. 



I nic ci po mnie nie pozostanie 

       Oprócz tej pieśni, 

Oprócz drżącego cieniem na ścianie 

       Snu, co się nie śni. 



Oprócz oblanej wieczornym mrokiem 

       Trumny drewnianej, 

Oprócz mej duszy w niebie wysokim 

       Ukrzyżowanej.


Ach, jak gniewnie dzieją się dzieje,

Ach, jak rzewnie życie smutnieje!



Rośnie trawa, trawa przydrożna -

Czemu na niej usnąć nie można?



Rzeką płynie i szumi fala -

Czemu być nią los nie pozwala?



Gęsi krzyczą za smugą polną -

Czemu z nimi lecieć nie wolno?



Jak tu przetrwać w życia upływie?

Żyć tak trudno, tak nieszczęśliwie,



Czas miniony wrócić nie może...

Nigdy! Nigdy! O, Boże, Boże!