Jakaż jest miara życia mojego? 

       Nicość wierutna. 

Od niej popłynie ku twoim brzegom 

       Pieśń moja smutna. 



I nic ci po mnie nie pozostanie 

       Oprócz tej pieśni, 

Oprócz drżącego cieniem na ścianie 

       Snu, co się nie śni. 



Oprócz oblanej wieczornym mrokiem 

       Trumny drewnianej, 

Oprócz mej duszy w niebie wysokim 

       Ukrzyżowanej.


Kiedy byłaś infantką, lilio najczystsza,

Przywołałaś do siebie Wielkiego Mistrza.



Na skinienie twe przybył Mistrz Torquemada,

Wielki Mistrz Inkwizycji, infantko blada,



I prosiłaś żarliwie Wielkiego Mistrza,

By cię tortur nauczył, lilio najczystsza.



Wielki Mistrz się przybliżył do stopni tronu,

Do księżniczki Kastylii i Aragonu,



I przemówił do ciebie Mistrz Torquemada:

"Pierwszej z tortur, infantko, na imię - zdrada;



Druga jeszcze straszniejsza, gorsza niż trumna,

Ma na imię - chłód serca, infantko dumna;



Wreszcie trzecia tortura - niemiłowanie!"

"Niech się stanie - krzyknęłaś - niech tak się stanie!"



Odtąd klęczę u stopni twojego tronu,

Lilio biała Kastylii i Aragonu,



A ty wszystkie tortury Wielkiego Mistrza

Wbijasz mi w samo serce, lilio najczystsza.