O, jakie rzewne widowisko: 

Czerwone liście za oknami 

I cienie brzóz, płynące nisko 

Za odbitymi obłokami. 



Pies nie ujada. Zły i chory 

Omija cienie października, 

Na tykach ciepłe pomidory 

Są jak korale u indyka, 



Na babim lecie, zawieszonym 

Między drzewami jak antena, 

Żałośnie drga wyblakłym tonem 

Niepowtarzalna kantylena, 



Rzednąca trawa, blade dzwońce, 

Rozklekotane późne świerszcze, 

I pomarszczone siwe słońce, 

I ja - piszący rzewne wiersze.


Jest nas troje: ja i oczy moje, 

       Spoglądamy ku sobie samotrzeć; 

Tak się chłodu twego serca boję, 

       Nie wiem, jak do ciebie dotrzeć. 



Zawładnęły życiem moim zmory 

       I trucizny mieszkają w mym chlebie; 

Jestem chory, jestem bardzo chory 

       Na istnienie bez ciebie. 



Dzień się za dnia między nami mroczy, 

       Noc nie dnieje nigdy między nami, 

Siedzę obok, patrzę w twoje oczy, 

       A ty jesteś za górami, za lasami!