Jest nas troje: ja i oczy moje, 

       Spoglądamy ku sobie samotrzeć; 

Tak się chłodu twego serca boję, 

       Nie wiem, jak do ciebie dotrzeć. 



Zawładnęły życiem moim zmory 

       I trucizny mieszkają w mym chlebie; 

Jestem chory, jestem bardzo chory 

       Na istnienie bez ciebie. 



Dzień się za dnia między nami mroczy, 

       Noc nie dnieje nigdy między nami, 

Siedzę obok, patrzę w twoje oczy, 

       A ty jesteś za górami, za lasami!


Ach, jak gniewnie dzieją się dzieje,

Ach, jak rzewnie życie smutnieje!



Rośnie trawa, trawa przydrożna -

Czemu na niej usnąć nie można?



Rzeką płynie i szumi fala -

Czemu być nią los nie pozwala?



Gęsi krzyczą za smugą polną -

Czemu z nimi lecieć nie wolno?



Jak tu przetrwać w życia upływie?

Żyć tak trudno, tak nieszczęśliwie,



Czas miniony wrócić nie może...

Nigdy! Nigdy! O, Boże, Boże!