Gdy nocą jesteś u mnie, 

Przez dachy pełzną strachy 

I toczą się bezszumnie 

Księżyca z żółtej blachy. 



Przez mgieł mydlaną pianę 

Widać uliczkę chorą, 

Gdzie niebo plisowane 

Szeleści czarną morą. 



W uliczce stoją domy 

Jak tomy w bibliotece, 

Drga świateł blask ruchomy 

Jak rzęsy na powiece. 



Gdy nocą jesteś u mnie, 

Na oknie kot mój siedzi 

I miauczy nierozumnie 

W przelotność twych odwiedzin. 



Nie sporzy się pieszczota 

I serce spowszedniało; 

Natrętne oczy kota 

Obezwładniają ciało. 



Odsuwam się od ciebie, 

Już wiem, już nic nie pytam; 

Kot na matowym niebie 

Lśni czarnym aksamitem. 



Zrywam się zdjęty trwogą, 

Pełznę niepostrzeżenie 

I chwytam go za ogon, 

I rzucam na kamienie. 



A kiedy noc już gwiezdniej 

Popłynie z firmamentu, 

Dostrzegam go na jezdni 

Jak kroplę atramentu. 



Znów po księżyca smudze 

Powracam do alkowy 

I nadaremnie budzę 

Piersi twych sen różowy. 



Gdy nocą jesteś u mnie, 

Przez dachy pełzną strachy 

I toczą się bezszumnie 

Księżyce z żółtej blachy. 



Nie sporzy się pieszczota, 

Ciało od ciała stroni, 

Ogon czarnego kota 

Tkwi w zaciśniętej dłoni.


Gdy mi przyjdzie już umrzeć, wszystkie ślady zatrę 

Chytrym skokiem zajęczym i wiosennym wiatrem, 

Może tylko zaczekam, aż drzewo wiśniowe 

Doszumi rozpoczętą przedwczoraj rozmowę. 



Jest ogród otoczony drucianym parkanem 

I klomby, gdzie nie było nic dotąd posiane, 

I to wszystko, nakryte niebiem jak pokrywą, 

Zapowiada mi pierwszą śmierć niefrasobliwą. 



- Niech ci się przyśni 

Kwiat wiśni, 

I moja ręka lewa 

Przywiązana za pierścień do wiśniowego drzewa!