Kochana, jeśli możesz zdzierżyć, proszę - zdzierż, 

Bo chciałbym, zanim drzemkę wiekuistą utnę, 

Napisać ci liryczny pożegnalny wiersz, 

A liryki są zawsze odrobinę smutne. 



Wolałbym cię rozśmieszyć, ale nie mam czym, 

Choć uśmiech na twej twarzy jest rzeczą najmilszą; 

Widać odbiegł mnie płochy i wesoły rym, 

Struny beztroskiej lutni pozrywane milczą. 



Zresztą lirykę moją nie od dzisiaj znasz - 

Była ona przed laty zanadto laurowa, 

Dzisiaj spuściłem z tonu, chcę zachować twarz, 

A gdy się kończą żarty, płyną prostsze słowa. 



Prostym słowom z kolei towarzyszy żart 

I lepiej go lirycznym nie obarczać smutkiem, 

Nam godzi się zachować pogodę i hart - 

Każde życie się kończy, życie takie krótkie... 



Widzisz, sam sobie przeczę. I ty sobie przecz, 

Gdy serce moje nagle o północy uśnie; 

Pomyśl: "To taka zwykła, naturalna rzecz." 

I liryka się zmieni w obopólny uśmiech.


Maleńka moja księżniczko,

Nikt losu zmienić nie zdoła:

Znajomą wąską uliczką

Udamy się do kościoła.



Za nami pójdą dworzanie,

Książęta i ich kochanki,

Panowie możni i panie

Z Madrytu i z Salamanki.



I pójdą długą czeredą

Admirałowie Armady,

Astrologowie z Toledo,

I bakałarze z Grenady.



Dwór cały kornie uklęknie,

Ksiądz włoży srebrzystą komżę,

I pomyśl, jak będzie pięknie,

Gdy stułą nam ręce zwiąże.



A potem złotą karetą

Wrócimy do Escorialu;

Księżniczka z mężem - poetą,

Jak słońce z kroplą opalu.



Stu paziów tren twojej sukni

Poniesie na drżących rękach,

I będą paziowe smutni,

Księżniczko moja maleńka!



I tylko ja, twój małżonek,

Omdlewać będę z radości,

I w kryzach z białych koronek

Powitam weselnych gości.



Ty na swym tronie książęcym

Zasiądziesz dumna i biała,

Ażeby sto razy więcej

Uroda twoja jaśniała.



Sam cesarz i król ci złoży

W prezencie ślubnym Kastylię,

Z Wenecji wysłannik doży

Przywiezie ci srebrne lilie;



Król Francji da ci różaniec

Z diamentów czystych dobrany,

A młody car - samozwaniec -

Dwa sobolowe kaftany;



Królowie polski i szwedzki

I Kurf?rst, i Ojciec Święty,

I szach, i sułtan turecki

Przyślą ci cenne prezenty.



Ty lubisz siedząc na tronie

Jedwabiom, drogim kamyczkom

Przyglądać się, brać je w dłonie,

Maleńka moja księżniczko.



Po uczcie wszystkie podarki

Zaniosą do twej sypialni,

Kastylskie młode harfiarki

Zagrają ci pożegnalnie.



Frejliny i damy dworu

Rozplotą twe wonne włosy,

I z ciasnych sukien rozbiorą,

I do łożnicy zaniosą.



Ustami usta twe musnę,

I musnę cudne twe liczko,

I w twoich ramionach usnę,

Maleńka moja księżniczko.



Nazajutrz znów jak codziennie

Uklęknę przy tobie blady,

I będę kochał niezmiennie,

I oto koniec ballady.



Lat temu trzysta na pewno

Byłoby tak, nie inaczej.

A dziś, maleńka królewno,

Z tęsknoty za tobą płaczę.



I kocham ciebie daremnie,

I łzy mych ran nie zagoją;

Szczęśliwa jesteś beze mnie,

I żoną jesteś - nie moją.



Lecz jutro znów jak codziennie

Uklęknę przy tobie blady,

I będę kochał niezmiennie,

I to już koniec ballady.