Niewitany przychodzę, nieżegnany odchodzę,

W twej pamięci przemijam jak kurzawa na drodze,



A nade mną przelata wierny wicher gościńca,

Bym się skradał w tym wichrze jak tropiony złoczyńca.



Opowiadam bezładnie obojętnym księżycom,

Że twe imię na pewno pachnie mgłą i żywicą,



Że przez twoje źrenice nieskończoność przepływa,

I że jesteś nie moja, i że jesteś nieżywa.



Czemu milczysz i bledniesz? Czyjaż wina w tym, czyjaż,

Że mnie bardziej milczeniem niż słowami zabijasz?



Ja tu stoję tak dawno, ja tu czuwam daremnie,

Ach, dlaczego te słowa umierają beze mnie?...



Nie wiem, nie wiem! Ja jestem jak kurzawa na drodze,

Niewitany przybyłem, nieżegnany odchodzę,



Już mnie nie ma, już ginę na zakręcie gościńca,

Płaczą, płaczą nade mną łzy Świętego Wawrzyńca.


Maleńka moja księżniczko,

Nikt losu zmienić nie zdoła:

Znajomą wąską uliczką

Udamy się do kościoła.



Za nami pójdą dworzanie,

Książęta i ich kochanki,

Panowie możni i panie

Z Madrytu i z Salamanki.



I pójdą długą czeredą

Admirałowie Armady,

Astrologowie z Toledo,

I bakałarze z Grenady.



Dwór cały kornie uklęknie,

Ksiądz włoży srebrzystą komżę,

I pomyśl, jak będzie pięknie,

Gdy stułą nam ręce zwiąże.



A potem złotą karetą

Wrócimy do Escorialu;

Księżniczka z mężem - poetą,

Jak słońce z kroplą opalu.



Stu paziów tren twojej sukni

Poniesie na drżących rękach,

I będą paziowe smutni,

Księżniczko moja maleńka!



I tylko ja, twój małżonek,

Omdlewać będę z radości,

I w kryzach z białych koronek

Powitam weselnych gości.



Ty na swym tronie książęcym

Zasiądziesz dumna i biała,

Ażeby sto razy więcej

Uroda twoja jaśniała.



Sam cesarz i król ci złoży

W prezencie ślubnym Kastylię,

Z Wenecji wysłannik doży

Przywiezie ci srebrne lilie;



Król Francji da ci różaniec

Z diamentów czystych dobrany,

A młody car - samozwaniec -

Dwa sobolowe kaftany;



Królowie polski i szwedzki

I Kurf?rst, i Ojciec Święty,

I szach, i sułtan turecki

Przyślą ci cenne prezenty.



Ty lubisz siedząc na tronie

Jedwabiom, drogim kamyczkom

Przyglądać się, brać je w dłonie,

Maleńka moja księżniczko.



Po uczcie wszystkie podarki

Zaniosą do twej sypialni,

Kastylskie młode harfiarki

Zagrają ci pożegnalnie.



Frejliny i damy dworu

Rozplotą twe wonne włosy,

I z ciasnych sukien rozbiorą,

I do łożnicy zaniosą.



Ustami usta twe musnę,

I musnę cudne twe liczko,

I w twoich ramionach usnę,

Maleńka moja księżniczko.



Nazajutrz znów jak codziennie

Uklęknę przy tobie blady,

I będę kochał niezmiennie,

I oto koniec ballady.



Lat temu trzysta na pewno

Byłoby tak, nie inaczej.

A dziś, maleńka królewno,

Z tęsknoty za tobą płaczę.



I kocham ciebie daremnie,

I łzy mych ran nie zagoją;

Szczęśliwa jesteś beze mnie,

I żoną jesteś - nie moją.



Lecz jutro znów jak codziennie

Uklęknę przy tobie blady,

I będę kochał niezmiennie,

I to już koniec ballady.