Wybija zegar siódmy rok 

I siedzi czarny kot na stole, 

Przez czarne szyby płynie mrok, 

I siedzi czarny kot na stole. 



Spowiłem cię w jedwabny sznur, 

Zamknąłem cię w kredowym kole, 

I moich snów, i moich chmur 

Już nieść przed tobą nie pozwolę. 



Namalowałem czarny łuk 

Na zamyślonym twoim czole, 

I już nie będzie innych smug 

Na zamyślonym twoim czole.


Gdy mi przyjdzie już umrzeć, wszystkie ślady zatrę 

Chytrym skokiem zajęczym i wiosennym wiatrem, 

Może tylko zaczekam, aż drzewo wiśniowe 

Doszumi rozpoczętą przedwczoraj rozmowę. 



Jest ogród otoczony drucianym parkanem 

I klomby, gdzie nie było nic dotąd posiane, 

I to wszystko, nakryte niebiem jak pokrywą, 

Zapowiada mi pierwszą śmierć niefrasobliwą. 



- Niech ci się przyśni 

Kwiat wiśni, 

I moja ręka lewa 

Przywiązana za pierścień do wiśniowego drzewa!