Wybija zegar siódmy rok 

I siedzi czarny kot na stole, 

Przez czarne szyby płynie mrok, 

I siedzi czarny kot na stole. 



Spowiłem cię w jedwabny sznur, 

Zamknąłem cię w kredowym kole, 

I moich snów, i moich chmur 

Już nieść przed tobą nie pozwolę. 



Namalowałem czarny łuk 

Na zamyślonym twoim czole, 

I już nie będzie innych smug 

Na zamyślonym twoim czole.


Od pół roku już stąpam zwinnie po krawędzi. 

Jaki wybór w tym stanie dyktuje rzetelność? 

Tu starość schorowana, co cherla i zrzędzi, 

Tam ulga wiekuista, raj i nieśmiertelność. 



Tak, prawda. Ale tutaj są jeszcze wspomnienia, 

Które w ludzkim umyśle żłobią swe odbicia. 

Co utkwiło w pamięci, to się już nie zmienia, 

Lecz trwa, by stać się nowym powtórzeniem życia. 



Jam życie moje wypił do dna jednym haustem, 

Toteż na stare lata dusza mi osłabła; 

Zaprzedałbym ją diabłu, byłbym drugim Faustem... 

Lecz czy w naszym ustroju można znaleźć diabła?