Wybija zegar siódmy rok 

I siedzi czarny kot na stole, 

Przez czarne szyby płynie mrok, 

I siedzi czarny kot na stole. 



Spowiłem cię w jedwabny sznur, 

Zamknąłem cię w kredowym kole, 

I moich snów, i moich chmur 

Już nieść przed tobą nie pozwolę. 



Namalowałem czarny łuk 

Na zamyślonym twoim czole, 

I już nie będzie innych smug 

Na zamyślonym twoim czole.


Jakaż jest miara życia mojego? 

       Nicość wierutna. 

Od niej popłynie ku twoim brzegom 

       Pieśń moja smutna. 



I nic ci po mnie nie pozostanie 

       Oprócz tej pieśni, 

Oprócz drżącego cieniem na ścianie 

       Snu, co się nie śni. 



Oprócz oblanej wieczornym mrokiem 

       Trumny drewnianej, 

Oprócz mej duszy w niebie wysokim 

       Ukrzyżowanej.