Wybija zegar siódmy rok 

I siedzi czarny kot na stole, 

Przez czarne szyby płynie mrok, 

I siedzi czarny kot na stole. 



Spowiłem cię w jedwabny sznur, 

Zamknąłem cię w kredowym kole, 

I moich snów, i moich chmur 

Już nieść przed tobą nie pozwolę. 



Namalowałem czarny łuk 

Na zamyślonym twoim czole, 

I już nie będzie innych smug 

Na zamyślonym twoim czole.


O, jakie rzewne widowisko: 

Czerwone liście za oknami 

I cienie brzóz, płynące nisko 

Za odbitymi obłokami. 



Pies nie ujada. Zły i chory 

Omija cienie października, 

Na tykach ciepłe pomidory 

Są jak korale u indyka, 



Na babim lecie, zawieszonym 

Między drzewami jak antena, 

Żałośnie drga wyblakłym tonem 

Niepowtarzalna kantylena, 



Rzednąca trawa, blade dzwońce, 

Rozklekotane późne świerszcze, 

I pomarszczone siwe słońce, 

I ja - piszący rzewne wiersze.