Wybija zegar siódmy rok 

I siedzi czarny kot na stole, 

Przez czarne szyby płynie mrok, 

I siedzi czarny kot na stole. 



Spowiłem cię w jedwabny sznur, 

Zamknąłem cię w kredowym kole, 

I moich snów, i moich chmur 

Już nieść przed tobą nie pozwolę. 



Namalowałem czarny łuk 

Na zamyślonym twoim czole, 

I już nie będzie innych smug 

Na zamyślonym twoim czole.


Jest nas troje: ja i oczy moje, 

       Spoglądamy ku sobie samotrzeć; 

Tak się chłodu twego serca boję, 

       Nie wiem, jak do ciebie dotrzeć. 



Zawładnęły życiem moim zmory 

       I trucizny mieszkają w mym chlebie; 

Jestem chory, jestem bardzo chory 

       Na istnienie bez ciebie. 



Dzień się za dnia między nami mroczy, 

       Noc nie dnieje nigdy między nami, 

Siedzę obok, patrzę w twoje oczy, 

       A ty jesteś za górami, za lasami!