Wybija zegar siódmy rok 

I siedzi czarny kot na stole, 

Przez czarne szyby płynie mrok, 

I siedzi czarny kot na stole. 



Spowiłem cię w jedwabny sznur, 

Zamknąłem cię w kredowym kole, 

I moich snów, i moich chmur 

Już nieść przed tobą nie pozwolę. 



Namalowałem czarny łuk 

Na zamyślonym twoim czole, 

I już nie będzie innych smug 

Na zamyślonym twoim czole.


Niechaj po mojej śmierci nie będzie minuty ciszy! 

Nie wolno, by choć na chwilę zamilkł głos towarzyszy. 

Niech syrena fabryczna pożegna mnie cichym świstem, 

Niech Syrena warszawska otuli spojrzeniem czystem; 

Niech po mojej śmierci dowiedzą się ludzie prości, 

Że walczyłem o pokój i byłem wierny wolności. 

Że dawne poznawszy błędy żyć zacząłem na nowo 

I nowe życie kładłem w wiersz każdy i każde słowo. 



Kruche było tworzywo i słowo niegórnolotne, 

Lecz wierzyłem, że serce na flagi czerwone potnę 

I że wtedy szum jego każdy człowiek usłyszy... 

Niechaj po mojej śmierci nie będzie minuty ciszy, 

Lecz głos braci poetów niech zagrzmi jeszcze potężniej, 

Niech zagrzewa do walki. Zwyciężą ci, co są mężni! 

Chciałbym nad grobem słyszeć zwycięski głos towarzyszy - 

Niechaj po mojej śmierci nie będzie minuty ciszy!