Mój duch wysokopienny w małość popadł -

      A nie masz wyjścia z małości;

Za lasem się rozlega jazgot łopat,

      Co kopią grób dla mych kości.



Przyjdź, moja miła, przyjdź i łzami swemi

      Pożegnaj mnie do ostatka.

Czas mi odpocząć wreszcie w czarnej ziemi,

      Gdzie jest mój ojciec i matka.



Odtrącą mnie po śmierci inne duchy,

      Wiecznością nikt nie ugości,

Bo nawet śmierć mam małą, jak śmierć muchy -

      A nie masz wyjścia z małości!


Niemiłowany idę drogą,

Idę sam jeden - bez nikogo,



Pełen żałości i goryczy

Idę bez celu sam i niczyj.



Złe niepokoje serce pieką,

Dom niedaleko, lecz daleko,



A ja tak smutnie i ubogo

Idę bez celu, idę drogą,



I niepotrzebny już nikomu

Idę i wracam - nie do domu.



Ileż mi życia pozostało?

Nie wiem. Za dużo czy za mało?



Śnieg jest na prawo i na lewo,

Na lewo słup, na prawo drzewo,



A ja tak idę sobie drogą

Niemiłowany przez nikogo.



Nikt mnie nie żegnał, nikt nie czeka,

I wisi ciemność niedaleka,



A ja, czekając aż się zmierzchnie,

Idę - poeta! Jak to śmiesznie...