Mój duch wysokopienny w małość popadł -

      A nie masz wyjścia z małości;

Za lasem się rozlega jazgot łopat,

      Co kopią grób dla mych kości.



Przyjdź, moja miła, przyjdź i łzami swemi

      Pożegnaj mnie do ostatka.

Czas mi odpocząć wreszcie w czarnej ziemi,

      Gdzie jest mój ojciec i matka.



Odtrącą mnie po śmierci inne duchy,

      Wiecznością nikt nie ugości,

Bo nawet śmierć mam małą, jak śmierć muchy -

      A nie masz wyjścia z małości!


Przeleciała majowa burza, 

Jeszcze wzdycha z cicha z daleka, 

Z wielkiej burzy - mała kałuża, 

Tak jak łzy po śmierci człowieka. 



I już deszcz na szybach nie brzęczy, 

I już nie drga na liściach trwoga, 

Tylko tryska półkolem tęczy 

Neonowa reklama Boga.