Mój duch wysokopienny w małość popadł -

      A nie masz wyjścia z małości;

Za lasem się rozlega jazgot łopat,

      Co kopią grób dla mych kości.



Przyjdź, moja miła, przyjdź i łzami swemi

      Pożegnaj mnie do ostatka.

Czas mi odpocząć wreszcie w czarnej ziemi,

      Gdzie jest mój ojciec i matka.



Odtrącą mnie po śmierci inne duchy,

      Wiecznością nikt nie ugości,

Bo nawet śmierć mam małą, jak śmierć muchy -

      A nie masz wyjścia z małości!


Nie miałem z kalendarzem zbyt dobrej komitywy, 

Młodość mojego życia przypadła na wiek siwy. 



Gdy idę przez ulice - dusza pogania ciało; 

Pięćdziesiąt lat przeżyłem i ciągle mi za mało! 



Poeci piszą słowa, których nikt nie rozumie, 

A życie takie proste - w słońcu i liści szumie... 



Wiem o kwiatach to tylko, co mi powie ich zapach, 

Lecz wiedzy tej nie znajdę w książkach ani na mapach. 



Lato, choć nawet siwe, niechby najdłużej trwało - 

Pięćdziesiąt lat przeżyłem i ciągle mi za mało. 



I chciałoby się znowu za miastem zrywać chabry, 

Uśmiechać się do dziewcząt powracających z fabryk, 



Patrzeć z mostu na Wisłę mieniącą się tak złudnie, 

Tańczyć na Mariensztacie w niedzielne popołudnie, 



A potem z konduktorką z "czternastki" iść na lody 

I udawać młodego - choć już się nie jest młodym.